دستورات مؤثر

مروری بر دستورات مؤثر

دستور مؤثر چیست؟

دستورات مؤثر گوش دادن را برای اطفال آسان‌تر میکنند.

چه چیزی یک دستور را مؤثر میکند؟

با دنبال کردن این مراحل، از مؤثر بودن دستور خود اطمینان حاصل کنید:

به آرامی به فرزندتان دقیقاً بگویید چه کاری انجام دهد، سپس صبر کنید.

وقتی شما آرام هستید، احتمال بیشتری وجود دارد که فرزندتان آرام بماند.

فرزند شما یاد میگیرد که همیشه گوش دهد، نه فقط زمانی که شما فریاد میزنید.

وقتی شما آرام هستید، بر احساسات و واکنش‌های خود کنترول دارید.

اگر بپرسید («آیا میتوانی دندان‌هایت را برس بزنی؟») یا پیشنهاد دهید («بیا دندان‌هایت را برس بزنیم»)، یک پاسخ کاملاً منطقی از طرف فرزندتان «نه» یا «نمیخواهم» است.

وقتی میگویید («لطفاً دندان‌هایت را برس بزن»)، پیروی از دستورالعمل‌ها تنها پاسخ منطقی است.

مطمئن شوید که فرزندتان میتواند کاری را که به او میگویید انجام دهد. اگر کار خیلی دشوار باشد، فرزند شما نمیتواند اطاعت کند و احتمالاً ناامید میشود.

مراحل یادگیری مهارت‌ها را به خاطر بسپارید:

آن را برای من انجام بده -> آن را با من انجام بده -> به من کمک کن آن را انجام دهم -> خودم میتوانم آن را انجام دهم.

اگر میخواهید فرزندتان یاد بگیرد کاری را انجام دهد، کوشش کنید با یک دستور برای انجام آن با شما شروع کنید («لطفاً به من کمک کن تختت را جمع کنم»).

کوشش کنید در مورد رفتارها واضح و مشخص باشید («ساکت بنشین» در مقابل «خوب باش»). این

  • دانستن شیوه اطاعت را برای فرزندتان آسان‌ تر میکند
  • نیاز به سؤالات را کاهش میدهد
  • دانستن اینکه آیا فرزندتان گوش میدهد را برای شما آسان‌ تر میکند

از «نه، نکن، متوقف کن، ترک کن، نه» در دستورات اجتناب کنید.

  • برخی از اطفال این کلمات را نادیده میگیرند زیرا اغلب آنها را میشنوند. بنابراین، وقتی والدین میگویند «اسباب‌ های بازی‌ را پرتاب نکن»، طفل فقط میشنود «اسباب‌ های بازی‌ را پرتاب بکن».
  • برای برخی از اطفال، این کلمات مانند یک چالش هستند. اگر والدین بگویند «نکن»، طفل میخواهد آن رفتار را انجام دهد تا ببیند چه اتفاقی می افتد.

اگر فقط به اطفال بگویید چه کاری انجام ندهند، ممکن است ندانند شما چه میخواهید. به عنوان مثال، «نَدوید» میتواند به معنای «به جای آن بپر یا چرخ بزن» باشد. «لطفاً آرام راه برو» مشخص می‌کند که چه کاری باید انجام شود. وقتی کودکان بدانند چه کاری باید انجام دهند، گوش دادن برایشان آسان‌تر است.

بعد از دادن دستور، 5 ثانیه مکث کنید تا به فرزندتان فرصتی برای گوش دادن بدهید.
در این مدت ساکت باشید تا فرزندتان احساس عجله یا راه گم شدن نکند.
ممکن است 5 ثانیه طول بکشد تا مغز اطفال بفهمد شما چه گفته‌ اید و شروع به حرکت دادن بدن خود در پاسخ کنند.

دستورات مؤثر چه صدایی دارند؟

دستورات مؤثر در عمل زندگی می‌کنند

چرا دستورات مؤثر مهم هستند؟

برای خواندن ادامه مطلب زیر را کلیک کنید:

اکثر اطفال میخواهند به والدین خود گوش دهند و گزینه ها خوبی داشته باشند، آنها فقط به کمک نیاز دارند. دستورات مؤثر گوش دادن را تا حد امکان برای اطفال آسان میکنند.

گوش دادن میتواند برای اطفال سخت باشد، بنابراین شما میخواهید آنها را برای موفقیت آماده کنید. دادن دستورات زمانی که فرزندتان از قبل ناراحت است و در آرام شدن مشکل دارد، مفید نیست. در آن شرایط از مهارت‌های دیگر خود استفاده کنید.

اطفال در یک روز دستورات زیادی میشنوند. وقتی دستورات زیادی میشنوند، شروع به نادیده گرفتن آنها میکنند یا راه‌ هایی برای پس گرفتن کنترول پیدا میکنند. سعی کنید ابتدا از مهارت‌های دیگر خود استفاده کنید، مانند عبارات «چی وقت-آنگاه»، دقت ستراتیژیک یا راهبردی و گزینه ها. فقط زمانی از دستورات مؤثر استفاده کنید که کاری باید فوراً انجام شود. سپس، احتمال کمتری وجود دارد که فرزندتان پاسخ «نه» بدهد.

وقتی اطفال نمیدانند چگونه مراقبان خود را راضی کنند، واقعاً ناامید میشوند. وقتی دستورات گیج‌ کننده، منفی بیان شده یا خیلی دشوار باشند، اطفال ممکن است فکر کنند «از من چه میخواهید؟» آنها ممکن است تسلیم شوند یا عصبانی شوند. دستورات مؤثر به مراقبان فشار وارد میکند تا بدانند چه میخواهند و آن را به گونه وایح بیان کنند، به جای اینکه اطفال بفهمند مراقبشان چه میخواهد.

چه زمانی و چگونه باید از دستورات مؤثر استفاده کنم؟

با انتخاب یک رفتار دشوار خاص در زیر، یاد بگیرید که چگونه می‌توان از دستورات مؤثر استفاده کرد.

بیشتر: با انتخاب یک رفتار/هدف مثبت خاص در زیر، یاد بگیرید که چگونه می‌توان از مقررات استفاده کرد.

چطور که اگر فرزندم بپرسد چرا؟

برای خواندن ادامه مطلب زیر را کلیک کنید:

گاهی اوقات اطفال پس از اینکه والدین دستور میدهند «چرا» میپرسند زیرا میخواهند تأخیر ایجاد کنند. مواقع دیگر، ندانستن اینکه چرا باید کاری را انجام دهند یا چه چیزی در ادامه میآید، آنها را مضطرب میکند.

با اطلاع دادن به فرزندتان از قبل، میزان پرسیدن «چرا» را کاهش دهید. به عنوان مثال، «وقت رفتن به مکتب است. لطفاً کفش‌ هایتان را بپوشید.» یا «برادر ات نا امید میشود. لطفاً یکی از اسباب‌ بازی را همرای او شریک کنید.»

استفاده از گذارها همچنین به کاهش نیاز به پرسیدن «چرا» کمک میکند.

صداهای مراقب

سایر مراقبان به اشتراک میگذارند که چگونه از دستورات مؤثر در خانه استفاده میکنند:

«دستورات مؤثر با اجتناب، چیزی است که من هنوز با آن دست و پنجه نرم میکنم. من باید گاهی اوقات خودم را متوقف دهم وقتی در مورد چیزی «نه» میگویم، وقتیکه مربوط به چیزی نیست که نا امن یا مضر باشد. اما من متوجه تفاوت زیادی شده‌ ام وقتی از دستوری استفاده میکنم که میخواهم ببینم. در مقابل، انجام دادن برعکس، مانند گفتن «نه یا نکن»، تفاوت بسیار بسیار بزرگی ایجاد کرده است. این در واقع تفاوت بسیار بزرگی ایجاد کرده است که دخترم حتی اگر من به پسرم این را بگویم، من را صدا میکند.»

نظریه ها برای فعالیت‌های سرگرم‌ کننده با دستورات مؤثر

یک ماز یا خطوط پیچ و خم آسان را روی یک تکه کاغذ چاپ یا ایجاد کنید. از فرزندتان بخواهید مداد خود را در ابتدای ماز قرار دهد، سپس چشمان خود را ببندد. با استفاده از دستورات مؤثر، به فرزندتان کمک کنید تا بدون نگاه کردن از ماز عبور کند. سپس نقش‌ها را عوض کنید!

اگر احساس ماجراجویی زیادی دارید، کوشش کنید یک ماز در خانه یا بیرون از خانه ایجاد کنید. از دستورات مؤثر برای کمک به فرزندتان استفاده کنید تا با چشم بسته از آن عبور کند.

برنامه من برای دستورات مؤثر

به این فکر کنید که چگونه میتوانید از دستورات مؤثر در خانه استفاده کنید.

هورا!

برای شرکت در امتحان و دریافت نشان خود وارد شوید/ثبت‌نام کنید!

نشان مهارت دستورات مؤثر، کای

کاملاً درست نیست. این میگوید چه کاری نباید انجام شود و آرام نیست.

درست است! این به فرزندتان دقیقا میگوید که چه کاری انجام دهد.

این یک انتقاد و یک سؤال است. به فرزندتان نمیگوید که چه کار کند و میتواند منجر به عصبانیت، ناراحتی و رفتارهای دشوارتر شود.

این دقیقاً درست نیست. این آرام نیست و مثل یک انتقاد به نظر میرسد.

«باید» یک پیشنهاد است. این به فرزندتان نمیگوید چه کار کند. این یک دستور ضروری هم نیست.

آن دقیقاً درست نیست. این به طفل دقیقاً نمیگوید که چه کاری انجام دهد. "خوب باش" مبهم است.

این دقیقاً درست نیست. این میگوید چه کارهایی نباید انجام داد.

این درست نیست. «بیا» یک پیشنهاد است. این به فرزند شما نمیگوید که چه کار کند.

آن دقیقاً درست نیست. این جمله آرام یا مشخص نیست.

درست است! این به فرزند شما دقیقاً میگوید که وقتی منتظر کار بعدی هستند، با دستان خود چه کار کنند.

دقیقاً درست نیست. تمام اجزای یک دستور مؤثر را به به یاد داشته باشید: با آرامش دقیقاً به فرزندتان بگویید که چه کاری انجام دهد، بعداً صبر کنید.

این دقیقاً درست نیست. این مشخص نیست. «گوش کن» مبهم است و به فرزند شما نمیگوید دقیقاً چه کاری انجام دهد.

آن کاملاً درست نیست. به نظر میرسد این طفل در حال یادگیری بایسکل سواری است. احتمالاً بدون کمک نمیتوانند از تپه بالا بروند. دستوراتی که را میدهیداطمینان حاصل کنید که طفل تان بتواند آنرا دنبال کند.

آن دقیقاً درست نیست. این دستور برای این طفل خردسال خیلی بزرگ است. دستوراتی که را میدهیداطمینان حاصل کنید که فرزندتان بتواند آنرا دنبال کند.

درست! این یک وظیفه کوچک و واضح است که این طفل میتواند انجام دهد.

این دقیقاً درست نیست. این بیان میکند چه کاری نباید انجام شود و یک انتقاد است.

این دقیقاً درست نیست. این آرام، مشخص، یا مناسب برای طفل در این سن نیست. این همچنین یک انتقاد است.

کاملاً درست نیست. این میگوید چه کاری نباید انجام شود و آرام نیست.

درست است! این به فرزندتان دقیقا میگوید که چه کاری انجام دهد.

این یک انتقاد و یک سؤال است. به فرزندتان نمیگوید که چه کار کند و میتواند منجر به عصبانیت، ناراحتی و رفتارهای دشوارتر شود.

این دقیقاً درست نیست. این آرام نیست و مثل یک انتقاد به نظر میرسد.

«باید» یک پیشنهاد است. این به فرزندتان نمیگوید چه کار کند. این یک دستور ضروری هم نیست.

آن دقیقاً درست نیست. این به طفل دقیقاً نمیگوید که چه کاری انجام دهد. "خوب باش" مبهم است.

این دقیقاً درست نیست. این میگوید چه کارهایی نباید انجام داد.

این درست نیست. «بیا» یک پیشنهاد است. این به فرزند شما نمیگوید که چه کار کند.

آن دقیقاً درست نیست. این جمله آرام یا مشخص نیست.

درست است! این به فرزند شما دقیقاً میگوید که وقتی منتظر کار بعدی هستند، با دستان خود چه کار کنند.

دقیقاً درست نیست. تمام اجزای یک دستور مؤثر را به به یاد داشته باشید: با آرامش دقیقاً به فرزندتان بگویید که چه کاری انجام دهد، بعداً صبر کنید.

این دقیقاً درست نیست. این مشخص نیست. «گوش کن» مبهم است و به فرزند شما نمیگوید دقیقاً چه کاری انجام دهد.

آن کاملاً درست نیست. به نظر میرسد این طفل در حال یادگیری بایسکل سواری است. احتمالاً بدون کمک نمیتوانند از تپه بالا بروند. دستوراتی که را میدهیداطمینان حاصل کنید که طفل تان بتواند آنرا دنبال کند.

آن دقیقاً درست نیست. این دستور برای این طفل خردسال خیلی بزرگ است. دستوراتی که را میدهیداطمینان حاصل کنید که فرزندتان بتواند آنرا دنبال کند.

درست! این یک وظیفه کوچک و واضح است که این طفل میتواند انجام دهد.

این دقیقاً درست نیست. این بیان میکند چه کاری نباید انجام شود و یک انتقاد است.

این دقیقاً درست نیست. این آرام، مشخص، یا مناسب برای طفل در این سن نیست. این همچنین یک انتقاد است.

کاملاً درست نیست. این یک سوال است. این به فرزند شما نمیگوید که چه کار کند.