پرخاشگری معمولاً با احساساتی مانند آزار، ناامیدی یا حتی ترس آغاز میشود. اطفال ممکن است قادر به کنترل این احساسات نباشند. وقتی احساسات در درونشان فوران میکند، به صورت زیر بروز میکنند:
چهره ای گرفته یا عصبانی و زبان بدن
لحن صدای تند یا پرخاشگرانه
پرتاب کردن اشیاء
زدن، به هل دادن، لگد زدن یا دندان گرفتن
آنها این را از کجا میآورند؟
همه عصبانی میشوند. اطفال در سرعت احساس آزار یا ناامیدی و اینکه چقدر سریع آن احساسات به پرخاشگری تبدیل میشوند، متفاوت هستند. خلق و خو نقش بزرگی در سرعت و شدت عصبانیت آنها دارد.
آنچه اطفال هنگام عصبانیت انجام میدهند، یا از طریق آزمون و خطا یا با مشاهده رفتار دیگران آموخته میشود.
آنها یاد میگیرند که برخی رفتارها باعث میشود کمتر عصبانی شوند، بنابراین آن رفتارها را بیشتر انجام میدهند.
آنها همچنین ممکن است یاد بگیرند که برخی رفتارها واکنش بزرگی از دیگران دریافت میکنند، بنابراین آن رفتارها را بیشتر انجام میدهند.
پرخاشگری همچنین به اطفال کنترول زیادی بر دیگران—بزرگسالان، اطفال و حیوانات خانگی—میدهد، زیرا همه کمی از آنها میترسند.
اطفال که استرس یا رویدادهای آسیب زا را تجربه کردهاند، ممکن است نشانه های تروما را تجربه کنند، در کنترول واکنش پذیری و احساسات خود مشکل داشته باشند و به سرعت دچار فوران خشم شوند.
