اجتناب از انتقاد
- در این بخش یاد خواهید گرفت
- انتقاد چیست
- چرا اجتناب از انتقاد مهم است
- به جای انتقاد برای بهبود رفتارها چه باید کرد
مروری بر اجتناب از انتقاد
انتقاد چیست؟
- مسخره کردن شخصیت، ویژگی ها یا رفتارهای کسی
- اشاره به رفتارهای منفی یا جنبه های کسی
- کنایه های نیش دار
- تضعیف یا انکار آنچه کسی میگوید
چرا باید از انتقاد اجتناب کنم؟
برای خواندن ادامه مطلب زیر را کلیک کنید:
هیچ کس دوست ندارد مورد انتقاد قرار گیرد. انتقاد میتواند به عزت نفس و ارزش شخصی آسیب برساند. این میتواند منجر به افسردگی و اضطراب شود. هر چه اطفال بیشتر انتقاد بشنوند، بیشتر باور میکنند که این انتقادها درست هستند.
شما به عنوان یک مراقب، مهم ترین صدا در زندگی فرزند تان هستید. اطفال بیشتر احتمال دارد آنچه شما میگویید را باور کنند، بنابراین مطمئن شوید که حقیقت و امید را به فرزند تان بگویید.
انتقاد سازنده چیست؟
- «انتقاد سازنده» به کسی میگوید که چگونه یک اشتباه را تصحیح کند یا کاری را بهتر انجام دهد. این کار زننده یا کنایه آمیز نیست.
- به عنوان مثال، «فکر میکنم هنگام جمع کردن اعداد بزرگ، فراموش میکنی که یکی را انتقال دهی. سعی کن این قسم انجامش بدهی.»
- انتقاد به آنچه اشتباه است اشاره میکند. این نشان نمیدهد که چگونه میتوان آن را بهبود بخشید.
- به عنوان مثال، «تو در ریاضی خوب نیستی.»
انتقاد سازنده میتواند در موقعیت مناسب مفید باشد. انتقاد اینطور نیست.
وقتی انتقاد میکنیم واقعاً چه منظوری داریم؟
انتقاد کردن آسان است. برای خواندن بیشتر درباره اینکه انتقادها اغلب به چه معنا هستند و چگونه آنها را تغییر دهیم، روی زیر کلیک کنید:
وقتی میگویم، «تو خیلی آزاردهنده‌ای.»
- من در حال حاضر تحت فشار هستم.
- من از اینکه مجبورم حرفم را تکرار کنم، ناراحت یا ناامید هستم.
- من به کمی وقت برای خودم نیاز دارم.
- من بیش از حد تحریک شده ام.
- من انتظاراتی دارم که در حال حاضر برآورده نمیشوند.
- مراقب من مرا دوست ندارد.
- من مشکلی دارم.
- آنچه هستم خوب نیست.
- بگویم «من واقعاً ناامید شده ام و باید استراحت کنم تا نفس بکشم.» سپس چشمانم را ببندم یا به اتاق دیگری بروم تا آرام شوم.
- از یکی از استراتژی های من برای تغییر مسیر، ارائه گزینه ها، یا ارائه عبارات شرطی استفاده کنید تا فرزندم را روی یک فعالیت جدید متمرکز کنم.
وقتی میگویم، «تو هرگز گوش نمیدهید.»
-
احساس میکنم کنترلم را از دست میدهم.
-
من در تلاش برای تربیت خوب هستم.
-
من نگرانم که وقتی گوش نمیدهی، دیگران درباره من قضاوت کنند.
-
من تحت فشار هستم و نمیدانم چه کنم.
-
من احساس عصبانیت و ناامیدی میکنم.
-
من طفل بدی هستم.
-
مراقب من وقتی تلاش میکنم، نمیبیند یا اهمیت نمیدهد. تمام آنچه آنها مبینند، شکست های من است.
-
من یک شکست خورده هستم و حتی نباید تلاش کنم.
-
مکث کنم، چشمانم را ببندم و احساسم را برچسب بزنم. سپس به خودم یاد آوری کنم که من والدین خوبی هستم.
-
کوشش کنم بفهمم چه چیزی مانع گوش دادن فرزندم میشود، و محیط را تنظیم کنم. همچنین، از استراتژی‌های دیگر، مانند توصیف رفتار مثبت، استفاده از عبارات «وقتی-آنگاه» یا تکرار، یا دادن پیامدهای ثابت استفاده کنم.
وقتی میگویم، «چرا نمیتوانی مثل بچه های دیگر باشی؟»
- من شخصیت یا نیازهای شما را درک نمیکنم.
- من بهترین راه برای حمایت از شما را نمیدانم، و این مرا میترساند.
- واقعیت با رویاها و انتظارات من از فرزندپروری مطابقت ندارد.
- من نگران آینده شما در جامعه هستم.
- من احساس فشار میکنم.
- من احساس عصبانیت و ناامیدی میکنم.
- من به اندازه کافی خوب نیستم.
- من مشکلی دارم.
- مراقب من مرا نمیخواهد.
آزمون گرفتن انتقاد
یک مراقب با فرزندش بازی میکند، و کودک چیزی را به اشتراک نمیگذارد. مراقب میگوید: «حدس میزنم تو به من اهمیت نمیدهی.»
به این فکر کنید که مراقب واقعاً چه منظوری داشته است. احساسات واقعی آنها را با یک پاسخ مثبت‌تر مطابقت دهید. این کار را با کشیدن عبارات به جعبه صحیح انجام دهید.
بازتاب
به این فکر کنید که چگونه میتوانید از انتقادها در خانه اجتناب کنید:
هورا!
برای شرکت در امتحان و دریافت نشان خود وارد شوید/ثبت‌نام کنید!
