• طفال میتواند جست و خیز کند، چرخ بزند یا بچرخد و همچنان از دستورالعمل پیروی کند.
• به لحن صدا فکر کنید. وقتی مراقبان میگویند «انجام کاری را متوقف کن»، اغلب لحنی ناامید، آزرده یا دلسرد دارند.

وقتی می‌گویید «لطفاً در خانه راه برو»:

• کودک شما دقیقاً می‌داند چه انتظاری میرود.
• احتمالاً لحن صدای شما خنثی‌تر است. این باعث میشود پیروی از دستورالعمل‌ ها آسان‌ تر شود.

وقتی میگویید «نه، این آبی نیست»:

• به طور کلی به افراد وقتی به آنها گفته میشود «اشتباه میکنی» احساس دفاعی دست میدهد. این میتواند منجر به پاسخ دادن، بحث کردن یا ناامیدی شود.
• وقتی احساس تنبیه یا تحقیر میکنید، یادگیری پاسخ صحیح دشوارتر است.

• آیا طفل چیزی را نشان میداد که به آن افتخار میکند («به پروانه آبی که کشیدم نگاه کن»؟). اگر چنین است، تمرکز بر کاری که اشتباه انجام داده‌اند (گفتن اینکه رنگ آبی است) کاری را که درست انجام داده‌اند (نقاشی کردن، جلب تأیید، به اشتراک گذاشتن کارشان) تضعیف میکند. این باعث می‌شود در آینده کمتر به اشتراک بگذارند.

وقتی میگویید «فکر میکنم این ممکن است سبز باشد»:

• اطلاعات صحیح را ارائه میدهد تا طفل شما بتواند یاد بگیرد.
• از عبارت «من» استفاده میکند تا طفل شما کمتر حالت دفاعی به خود بگیرد.

• اطفال به دست زدن اسباب‌ های بازی‌ فکر میکنند.
• نشان میدهد که شما فرض میکنید آنها میخواهند کار اشتباهی انجام دهند.

• دستورالعمل‌های واضحی در مورد اینکه با دستان خود چه کار کنند ارائه میدهد.
• نشان میدهد که شما میدانید آنها میتوانند رفتار خوبی داشته باشند.

• به طفل یادآوری میکنید که باید ناراحت باشد. این ممکن است آنها را ناراحت کند.
• ممکن است باعث شود طفل فکر کند شما فرض کرده‌اید که آنها ناراحت میشوند. آنها همچنین ممکن است فرض کنند که شما فکر میکنید آنها طفل بدی هستند.
• وقتی این اتفاق زیاد میافتد، میتواند به عزت نفس آسیب برساند.
• دستورالعملی در مورد اینکه در آینده چه کاری انجام دهید ارائه نمیدهد.

• رفتاری را که میخواهید دوباره ببینید، میستاید و تقویت میکند.
• به طفل اجازه میدهد بشنود که کار خوبی انجام داده است.
• ممکن است عزت نفس را بهبود بخشد.