اطفال همیشه احساساتی مانند اضطراب، ترس، ناامیدی و خشم دارند.

نوزادان این احساسات را با بی‌ قراری، گریه یا کج‌ خلقی نشان میدهند. این رفتارها به مراقبان نشان میدهد که آنها به کمک نیاز دارند. آنها همچنین نشان میدهند که احساسات بیش از حد بزرگ هستند و طفل برای آرام شدن به کمک نیاز دارد.

با بزرگتر شدن اطفال، آنها راه‌ های دیگری برای درخواست کمک یاد میگیرند. برخی از این روش‌ها مفید هستند، مانند درخواست کمک. برخی دیگر مفید نیستند، مانند پا کوبیدن یا فریاد زدن با کلمات رکیک.

گاهی اوقات مراقبان به اطفال آسیب میرسانند. گاهی اوقات اطفال شاهد آسیب دیدن مراقبان خود هستند. این تجربیات می‌تواند احساس اطفال را نسبت به مراقبانشان تغییر دهد.

اطفال ممکن است از دست مراقب خود عصبانی شود. ممکن است با مراقب خود بحث کند یا پرخاشگری کند.

ممکن است طفل از مراقب خود بترسد . او ممکن است در اطراف مراقب خود مضطرب و ساکت باشد.

ممکن است طفل از درخواست کمک از مراقب خود عصبی باشد. ممکن است از او فاصله بگیرد و سعی کند کارها را به تنهایی انجام دهد.

این رفتارها ممکن است نشانه‌ ای برای درخواست کمک و نشانه‌ ای از این باشد که آنها به مراقب خود برای کمک اعتماد ندارند.